ΚΕΡΑΤΕΑ-ΕΠΕΙΓΟΝ

Σκαπτικά μηχανήματα κατεβαίνουν στην Κερατέα

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1277827

Θάνατος ρακοσυλλέκτη στη χωματερή των Άνω Λιοσίων

Την ζωή του έχασε νωρίς το μεσημέρι ένας ρακοσυλλέκτης Ρομ, ο οποίος παρασύρθηκε από απορριμματοφόρο στη χωματερή Άνω Λιοσίων.
Αμέσως μετά το συμβάν στο σημείο συγκεντρώθηκαν ομόφυλοί του και έβαλαν φωτιά στα σκαπτικά μηχανήματα της χωματερής.

Ο άτυχος άνδρας μεταφέρθηκε στο Τζάνειο Νοσοκομείο όπου λίγο αργότερα κατέληξε.

Στη χωματερή κατέφθασε και μια διμοιρία των ΜΑΤ, για την αποφυγή επεισοδίων.

από το καθεστωτικό http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=278169&cid=4

 

Κολαστήριο – με παιδιά δεμένα στα κρεβάτια με ιμάντες – ΚΕΠΕΠ Λεχαινών

13/2/11

 

Δημοσιεύουμε σήμερα ένα συγκλονιστικό κείμενο, καταστάλαγμα των εντυπώσεων μιας εθελόντριας του ΚΕΠΕΠ Λεχαινών, από το διάστημα που έμεινε στο ίδρυμα παρέχοντας φροντίδα στα παιδιά με ειδικές ανάγκες που φιλοξενούνται εκεί.

Μια νεαρή φοιτήτρια από το εξωτερικό, βρέθηκε μαζί με άλλους εθελοντές το 2009 στο ΚΕΠΕΠ, προσφέροντας εθελοντική εργασία για περίπου έξι μήνες. Όπως και οι άλλοι εθελοντές που έκαναν μια συνολική έκθεση για αυτά που είδαν και έζησαν εκεί, έτσι και η φοιτήτρια (το όνομά της για ευνόητους λόγους δεν δημοσιεύεται) παραθέτει τις εντυπώσεις της, μέσα από τις οποίες βγαίνει ένα κυρίαρχο συμπέρασμα: πολλά μπορούν να αλλάξουν στο ΚΕΠΕΠ αρκεί να ενδιαφερθούν εκείνοι που πρέπει.

Μαζί με το άρθρο της μας έστειλε και κάποιες φωτογραφίες με παιδικά χέρια δεμένα στα κάγκελα των κρεβατιών – κλουβιών, εικόνες που πραγματικά σοκάρουν. Παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενο που μας έστειλε, παρακινούμενη από  προηγούμενες δημοσιεύσεις του iliatora.gr σχετικά με την έκθεση των συναδέλφων της εθελοντών.

«Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αναρωτιούνται ποιος ευθύνεται για την κατάσταση στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών. Προσωπικά, νομίζω, ότι την ευθύνη τη μοιραζόμαστε όλοι μας. Η στάση της ελληνικής Πολιτείας αλλά και της κοινωνίας για τα άτομα με αναπηρία καθιστά τη ζωή τους πολύ δύσκολη.

Πολλά παιδιά (όχι όλα βέβαια) είναι στο ΚΕΠΕΠ γιατί οι οικογένειές τους τα απέρριψαν. Δεν είναι επειδή δεν έχουν αρκετό εισόδημα για να φροντίζουν το παιδί τους. Είναι επειδή δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό: είναι ντροπή να έχουμε ένα τέτοιο παιδί στο σπίτι …

Αυτά τα παιδιά, όταν οι συγγενείς τους τα επισκέπτονται κατά καιρούς, δείχνουν πιο ευτυχισμένα και ήρεμα. Όμως για πολλά παιδιά κανείς δεν έρχεται ποτέ… Η οικογένειά τους τα έστειλε σ’ αυτό το ίδρυμα και προσπαθεί να τα ξεχάσει.

Τα άτομα με διανοητικές αναπηρίες είναι στο περιθώριο της κοινωνίας μας. Δεν νιώθουμε άνετα να τα δούμε στους κινηματογράφους, στα καφέ, περπατώντας στο πάρκο ή να απολαμβάνουν άλλες κοινόχρηστες εγκαταστάσεις. Δεν θέλουμε το δικό μας «φυσιολογικό» παιδί να παίζει με παιδιά με ειδικές ανάγκες. Κρίνουμε, λοιπόν, ότι θα πρέπει να είναι καλύτερα να απομονωθεί σε κάποια ιδρύματα με ψηλό φράχτη, μακριά από τα μάτια μας.

Έτσι, πολλοί εργαζόμενοι στο ΚΕΠΕΠ έχουν την ίδια νοοτροπία όπως και η υπόλοιπη κοινωνία. Δεν νομίζουν ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά με διανοητική αναπηρία, ως ανθρώπινα όντα. Η δουλειά τους είναι απλά να τα κρατήσουν ζωντανά
Θα ήθελα να μοιραστώ μια από τις αναμνήσεις μου από την εθελοντική θητεία μου στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών.

Ήταν λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2009. Ήρθα με ποδήλατο στο ΚΕΠΕΠ το πρωί (περίπου 8.30) και παρατήρησα κάποιο λεωφορείο και μια σχολική ορχήστρα στην αυλή. Τα παιδιά εισήλθαν στην αίθουσα και άρχισαν να παίζουν χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Αλλά στα μάτια μου ήταν τελείως λάθος… Υπήρχαν μόνο δύο παιδιά να παρατηρούν την συναυλία αυτή, δύο από τα πιο ικανά, που μπορούν να περπατήσουν και να καταλάβουν πολλά πράγματα. Και κάποιο τρίτο παιδάκι προσπαθούσε να φύγει από την αίθουσα παιχνιδιού για να δει πού είναι ο ήχος που ακουγόταν.

Ένα από αυτά, λόγω των προβλημάτων υγείας του, έχει το στόμα του πάντα ανοιχτό και το σάλιο στάζει. Προσπαθούσε να διαφύγει από τον χώρο που ονομάζεται playroom, αλλά οι νοσοκόμες τον κυνηγούσαν, αυτός ούρλιαζε όμως οι νοσοκόμες τον τραβούσαν ουρλιάζοντας πιο δυνατά (το playroom δεν έχει οπτική επαφή με το σαλόνι όπου βρισκόταν η ορχήστρα). Τα υπόλοιπα παιδιά βρίσκονταν ακόμη σε μια διαδικασία αλλαγής πάνας ή στα κρεβάτια ή κλουβιά τους, ή απλά στο πάτωμα…

Υποθέτω ότι μπορείτε να φανταστείτε τώρα τι εντύπωση πήραν τα παιδιά της ορχήστρας. Είδα τρόμο στα μάτια τους. Υποψιάζομαι ότι θα αποφεύγουν πλέον την επαφή με άτομα με αναπηρία για το υπόλοιπο της ζωής τους. Δεν ήταν προετοιμασμένα να αντιμετωπίσουν μια τέτοια δύσκολη κατάσταση, έτσι ήταν συγκλονισμένα. Θα ήθελα να ρωτήσω τον αρχηγό της ορχήστρας: «Ποιος ήταν ο στόχος αυτής της παράστασης; Για να κάνετε μια καλή πράξη πριν από τα Χριστούγεννα και να πάρετε ένα συν στον ουρανό;».

Αν ήθελαν να κάνουν μια καλή πράξη, θα έπρεπε να προετοιμάσουν τα παιδιά για το τι επρόκειτο να δουν, θα έπρεπε να οργανώσουν την εκδήλωση μαζί με το ίδρυμα, έτσι ώστε τα περισσότερα από τα παιδιά – άτομα με ειδικές ανάγκες να είναι έτοιμα αυτό το απόγευμα και να μπορούσαν να δουν την παράσταση. Θα μπορούσαν επίσης να αφήσουν τα παιδιά της ορχήστρας να έχουν φυσική επαφή με μερικά από τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, απλά για να καταλάβουν, ότι τα παιδιά αυτά δεν είναι επικίνδυνα και απρόβλεπτα όντα…

Πολλοί «κανονικοί» άνθρωποι δεν θέλουν να καταλάβουν, πως αναπηρία δεν σημαίνει ότι κάποιος είναι «φυτό», ξαπλωμένο στο κρεβάτι. Πολλά από αυτά τα παιδιά στο ΚΕΠΕΠ είναι σε θέση να κάνουν πράγματα που δεν θα πιστεύετε: ένα αγόρι, το οποίο είναι δεμένο για πολλά χρόνια στο κρεβάτι του, φαίνεται ότι είναι σε θέση να περπατήσει, ή να οδηγήσει μια αναπηρική καρέκλα πολύ καλά (ειδικά προς τα έξω από την πόρτα). Αλλά δεν του επιτρέπεται, καθώς το ίδιο εξακολουθεί να περιμένει (για περίπου δύο χρόνια) εξέταση για την ασθενή καρδιά του. Ένα κορίτσι είναι σε θέση να ζωγραφίσει (παρ ‘όλο που δεν μπορεί να ελέγξει τα χέρια της είναι πολύ καλά) και αυτό της αρέσει πολύ. Δύο επτάχρονα κορίτσια με αυτιστικό σύνδρομο μπορούν να καθίσουν στο τραπέζι και να φάνε με το κουτάλι, όμως, τρέφονται ακόμη μέσα στο κλουβί τους

Πολλά από τα παιδιά φαίνονται αποκρουστικά, αλλά δεν είναι δικό τους λάθος: κανείς δεν νοιάζεται να τα ντύσει με ρούχα του μεγέθους τους, καθαρά και χωρίς σχισίματα, να κόψει τα μαλλιά τους στην ώρα τους, να τα βοηθήσει να πλύνουν τα δόντια τους, να βάλουν κάποια ενυδατική λοσιόν στα πόδια και τα χέρια, να κάνουν ντους όταν χρειάζεται… Το νοσηλευτικό προσωπικό βάζει την υπηρεσιακή στολή του, μόνο όταν έρχεται κάποια επιθεώρησηαπό το υπουργείο Υγείας.

Κατά τη γνώμη μου, όσο η στάση της κοινωνίας δεν θα αλλάζει, θα έχουμε τέτοια ιδρύματα, όπως το ΚΕΠΕΠ με όλα αυτά τα προβλήματα. Για μια ακόμη φορά θέλω να επαναλάβω, ότι δεν είναι αυτό σφάλμα των άλλων… Είναι δικό μας… Αλλά και εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούν να το αλλάξουν αυτό…».


 

Οι πόρνες του κεφαλαίου και οι 300 απεργοί πείνας

Σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα εξελίσσεται η υπόθεση των 300 μεταναστών απεργών πείνας.
Πρωθυπουργός, υπουργοί, αρχηγοί κομμάτων, βουλευτές, στρατηγοί, πρυτάνεις δεν έχασαν χρόνο και με «θαυμαστά» αντανακλαστικά (που δεν τους χαρακτηρίζουν σε «άλλες» περιπτώσεις) ζητάνε την εφαρμογή των «νόμων». Τι γελοίοι!
Αυτές οι θρασύδειλες πόρνες του Κεφαλαίου που κρύβονται πίσω από την ασυλία της βουλής, των οφιτσίων, των οβάλ γραφείων, των ένοπλων συμμοριών τους, εγκαλούν 300 μετανάστες απεργούς πείνας.

Η πίεση που δέχονται τα θεσμικά όργανα του πανεπιστημίου είναι αφόρητη. Η απαίτηση για άρση του ασύλου συνοδεύεται από ρατσιστικά γαβγίσματα, συκοφαντίες και απειλές προς κάθε κατεύθυνση. 
Οι μετανάστες που ξεκίνησαν από δική τους επιλογή την απεργία πείνας
με τους δικούς τους όρους, ακέφαλοι κι ακηδεμόνευτοι εμφανίζονται «παρασυρμένοι» από «αριστεριστές» τη στιγμή που ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Οι καθηγητές πανεπιστημίου που ανταπαντούν στις απειλές των πολιτικών διαχειριστών παρακάμπτονται από τα ίδια τα θεσμικά τους όργανα. Τα κανάλια ανανεώνουν διαρκώς την ελεεινολογία τους  για ζημιές, αρρώστιες στη Νομική και άλλα ευτράπελα της ιστορίας.

Υπάρχουν δύο εκδοχές για τη συνέχεια:

– ή πρόκειται για άσφαιρες ρητορείες προκειμένου να ανιχνεύσουν τα αντανακλαστικά των απεργών πείνας και της κοινωνικής τους αποδοχής

– ή θα προχωρήσουν σε άρση του ασύλου στη Νομική και καταστολή της απεργίας ανοίγοντας τους «ασκούς του Αιόλου» με κεντρική πλέον απόφαση να πυροδοτήσουν «την εποχή της κόλασης»

Από στιγμή σε στιγμή…

 

http://athens.indymedia.org/?lang=el

 

Θανάσιμος τραυματισμός 7χρονης ρομά στο Μενίδι από μπάτσο της ομάδας ΔΙ.ΑΣ


Το μεσημέρι της Τετάρτης 5/1/2011, μπάτσος της ομάδας ΔΙΑΣ παρέσυρε και σκότωσε με τη μηχανή του μία 7χρονη αθίγγανη έξω από καταυλισμό των Ρομά στο Μενίδι. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των αυτόπτων μαρτύρων ο μπάτσος έσυρε το θύμα του για 150 μέτρα και το εγκατέλειψε αιμόφυρτο στη μέση του δρόμου. Το κορίτσι, που είχε βγει για να πει τα κάλαντα, μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ όπου και υπέκυψε στα τραύματά του. Μετά την ανακοίνωση του θανάτου, ακολούθησαν συμπλοκές[φωτό] μεταξύ των κατοίκων της περιοχής και μονάδων ΜΑΤ που έσπευσαν για καταστολή της οργής. Ο μπάτσος οδηγήθηκε στο ΑΤ Ν. Ιωνίας όπου μετά από ανάκριση αφέθηκε ελεύθερος.

Από τα οδοφράγματα που στήνουν στο Μενίδι οι Ρομά για το θάνατο του κοριτσιού, μέχρι τα οδοφράγματα των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στην κατασκευή ΧΥΤΑ, αυτό που διαφαίνεται είναι η συσσωρευμένη οργή των κομματιών της κοινωνίας. Των ανθρώπων σε διαφορετικούς τόπους, με διαφορετικές καταβολές και αφορμές, που επιλέγουν να εξεγερθούν ενάντια στη κρατική εξουσία και αυθαιρεσία.Η όξυνση της κρατικής καταστολής συνδέεται άμεσα με τις συνεχιζόμενες αναδιαρθρώσεις, το πανδαιμόνιο μέτρων-νόμων και την επιχειρούμενη διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Ο θανάσιμος τραυματισμός του κοριτσιού στο Μενίδι, δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό, και έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά «κατορθωμάτων» του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού και ειδικότερα της ομάδας ΔΙ.ΑΣ.Έχοντας λευκή επιταγή από τους πολιτικούς προϊσταμένους τους, επιτίθενται καβάλα στις μηχανές κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθηση εναντίον διαδηλωτών και όχι μόνο. Ενδεικτικά αναφέρονται η επίθεση δικυκλιστών μπάτσων στη πορεία το Δεκέμβρη 2009, ο σοβαρός τραυματισμός διαδηλώτριας και η ατιμωρησία τους, η επίθεση στη πορεία 15/11/10 και στην απεργία της 15/12/10.

 

Από το Μενίδι ως την Κερατέα αυτό που αναδύεται είναι η ανάγκη για οργάνωση της αντίστασης των από κάτω.
Μόνη δυνατότητα της εξουσίας η καταστολή,
μόνη μας δυνατότητα η αλληλεγγύη και η εξέγερση. Να δώσουμε τρόπο στην οργή.

Δράσεις :

Καλέσματα – Συγκεντρώσεις 6/1 : Λάρισα, ΞάνθηΑθήνα
Συνελεύσεις : Ηράκλειο Κρήτης 6/1Αθήνα 7/1

 

Η ΧΟΥΝΤΑ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΤΕΙΧΟΣ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ

Η κυβέρνηση σχεδιάζει την κατασκευή φράχτη στον Έβρο για να εμποδίσει την εισροή μεταναστών, αποκάλυψε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής, σε συνέντευξή του στο πρακτορείο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Το τείχος που χωρίζει το Μεξικό από τις ΗΠΑ

Το τείχος που χωρίζει το Μεξικό από τις ΗΠΑ

«Έχουμε ένα συνολικό σχεδιασμό που υλοποιούμε αυτή την περίοδο. Όπως, η συνεργασία με τον ευρωπαϊκό οργανισμό Frontex για τη φύλαξη των συνόρων. Σχεδιάζουμε επίσης την αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό της Ελληνικής Ακτοφυλακής και στα χερσαία σύνορα τη δημιουργία ενός φράχτη για την αποτροπή των παράνομων μεταναστών», δήλωσε ο υπουργός.

Αντίστοιχο φράχτη έχουν σηκώσει οι ΗΠΑ στα σύνορα με το Μεξικό, ενώ υπό κατασκευή είναι και ο φράχτης που θα χωρίζει το Ισραήλ από την Αίγυπτο.

Ο Χρ. Παπουτσής εκτίμησε σε 200 με 250 άτομα των αριθμό των μεταναστών που περνούν καθημερινά τον Έβρο, αναζητώντας καλύτερη τύχη στην Ευρώπη. Μέσα στο πρώτο εννεάμηνο του 2010, ο αριθμός των μεταναστών που συνελήφθησαν να διασχίζουν τα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα αυξήθηκε κατά 372%. Ανήλθαν σε 31.219, αντί 6.615 την αντίστοιχη περυσινή περίοδο. Η δραματική αύξηση αποδίδεται στην καλύτερη φύλαξη των θαλασσίων συνόρων από την ευρωπαϊκή δύναμη Frontex.

Πηγές: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1243686

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=237517

βλέπε https://vultoon.wordpress.com/2009/11/10/%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B5%CE%AF%CF%87%CE%B7-%CF%83%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF/

15/12 ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ !

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ